شعری از آقای پوریا:
سیاه ناله مکن ... سکوت کن ...
که « آه » رازهای ناگفته مان را جار می زند
سکوت کن ، گه گاه
* * *
سجده بسنجیده کن
که رستاخیز جستجویی ابدی است
مبادا چنین ناگه بنگری پس این شولای حیرت ، هیچ نیست
که آنگاه میلادمان جز کابوسی از غبطه ی مرگ چیست ؟
* * *
بگذار باشد هرچه هست
...
اما ...
سیاه ناله نکن
سکوت صخره را می شکند - بی تیغ و تیغه و تیشه
از ریشه تا همیشه
پوریا
پاییز ۸۳ - مهرشهر
|
+| نوشته شده توسط
((دفتر نظارت بر آثار احمد شاملو)) در یکشنبه 8 بهمن1385
|
