به راستی ، توجه می کنی ، تبر تیز ِ صنوبر کش . هنوز شمیم زیبائیِ بهار برتارکِ فصول ، سایه نیفکنده است که بر تورّق ِ دفتر خالی ، انتظار تصویری دیگر را به نظاره نشسته ایم .

(( اسپهبد )) نقش ِ این سرزمین ِ مادری ، چونان به کیان ِ اهورایی اش دل سپرد که سُویدای گلویم را توان گفتن نیست . به راستی که ما همچون انگشت سبابه ای هستیم که تنها بر مُنبت ِ زنده گی ، سائیده می شویم ومی رویم وصرّاف ِ زمانه را چشم در حلقه ی انتظار می ستاییم.  

حجم درد بس عظیم است و واقعه نا منتظر ، (( بچه های اعماق )) به دیدار آخرین نقشِ علیرضا خواهند شتافت تا (( ترجمانِ فاجعه )) ، (( طبیعتِ بی جان )) را لوگویِ ابدیت کند .

چونان قویی بر امواج تنهائی (( بربط )) بدست وفریبنده زاد و فریبا جان سپرد واین عظمت تنها در قامت همچون اوئی برازنده بود . واژه در ترسیم اندوه وجودم عاجز است ، پس یرای (( بامداد ومیترا اسپهبد )) آرام می نویسم تا بلند فریاد کنند : (( اسپهبد به عشق رسیدنه به مرگ )) این دو. یادگارِ گرانبها علیرضا اسپهبد ، بوطیقای  وجودم را تسخیر کرده اند ودر این کاروانِ غم هم رکابشان ، عزم ِ التیام می کنم . تنها یک چیز برگلویم ِ، قفس حادثه خواهد شد و آن حرفها ی آخرین دیدارِ من و او بود که می دانم و می داند . درد را تاب آورد تا بر بی تابی ِ دیدار شاملو پایانی ابدی دهد . فردا که آفتاب طلوع کند ، اولین روزها ی بی او آغاز می شود و آنانی که هر دم این روزها زخمش می زدند ، عادتهای عمومی را شیوع خواهند داد – گلایول- میخک ،...

گفتم : علی جان به دهکده برو ، گفت : ((نه....)) حالا گلویت را حنجره کن علی ! به شاملو بگو آنچه که می گفتی و می سوختی ومیترا هم خواهد گفت : به همه بگو علی حالش خوب است . دلم ، دستم سخت می لرزد ، بامداد عزیز ، میترای مهربان نگاه کنید ، پیکر ِ گوزن ِ پیر ، بر دوش ِ گوزنهای جوان سخت می تازد ، علیرضا به عشق رسیده نه به مرگ ...